In plaats daarvan zou u moeten zeggen: Als de Heere wil en wij leven, dan zullen wij
dit of dat doen.
Jakobus 4: 15
Op alle terreinen van het leven worden er plannen gemaakt. Plannen die gaan over onze toekomst, ons werk, onze vrije tijd, enz. In de praktijk
blijkt echter dat lang niet alles zo verloopt als wij gepland hebben. Het gaat zo vaak anders. De praktijk van ons leven laat zien dat Jakobus gelijk heeft wanneer hij schrijft; ‘u, die niet weet wat er morgen gebeuren zal, want hoe is uw leven?’ Wij kunnen wel allemaal plannen maken, maar wie zegt dat wat wij willen of denken ook gaat gebeuren?
Het is goed om plannen te maken en jezelf goed voor te bereiden. Jakobus zegt ons echter dat wij goed moeten beseffen dat wij geen controle hebben over wat er in ons leven gebeurt. God alleen heeft de volledige controle over ons leven, en over alle dingen die gebeuren. Daar doelt Jakobus op als hij zegt: ‘Als de Heere wil en wij leven.’ Daarmee zegt hij dat als de Heere wil, als Hij besluit, dat wij iets kunnen of mogen doen, maken, uitvoeren, enz. de Heere ons daarvoor dan ook de kracht, het inzicht, de wijsheid, de mogelijkheden en het leven zal geven. En wanneer Hij niet wil, zal het ons aan mogelijkheden ontbreken. De spreukendichter schrijft: ‘Het hart van een mens overdenkt zijn weg, maar de HEERE bestuurt zijn voetstappen.’
In de Bijbel kunnen we lezen hoe God het leven van mensen leidde. Hoe Hij Zijn volk leidde. Soms op een hele wonderlijke wijze. Soms heel onzichtbaar, in de kleine dingen van het dagelijkse leven. Zo doet Hij het ook vandaag in uw leven of in het leven van Zijn Kerk. Zonder Gods leiding
kunnen wij niet leven. Hij is het immers die ons het leven geeft. Hij laat ons ademhalen, Hij geeft kracht en gezondheid. Zo is Hij ons genadig en
goed. Dit moeten we goed voor ogen houden wanneer wij plannen maken. Wanneer wij dat doen in ons persoonlijk leven maar ook als gemeente. Doen we dat niet dan zijn we volgens Jakobus hoogmoedig. Dan doen we alsof het van onszelf afhangt, van onze inzet en kracht. Dat soort roem is slecht zegt Jakobus.
Laten we daarom bedenken, ook voor het nieuwe kerkelijke seizoen: Het is de Heere die het moet geven en doen. ‘Als de Heere wil en wij leven, dan zullen wij dit of dat doen’. Dat maakt ons nederig en afhankelijk. Dan betrekken we de Heere bij alles in ons leven en bij alles wat we doen, verlangen of nodig hebben. Dan geloven en verwachten we het van Zijn trouwe hulp en zorg. Dat betekent niet dat we Hem in alle dingen zullen begrijpen. Dat Zijn weg soms zo anders is dan wij bedacht hadden. Het betekent niet dat ons geen verdriet, moeite of pijn meer zal overkomen. Vragen zullen blijven. Waarom greep God niet in. Waarom redde Hij niet?
Het is goed om onze vragen ook eerlijk voor de Heere neer te leggen. Om alles wat er in ons hart leeft, om pijn en verdriet voor Hem uit te storten.
Om te zoeken naar Zijn nabijheid, troost en hulp. Hij zegt Zelf, kom tot Mij, vertrouw op Mij. Ik ben de Weg de Waarheid en het Leven. Ik heb
Mijn leven gegeven om redding te schenken. Daarin zien we Zijn onuitsprekelijke liefde. Onverdiende liefde die Hij toch geeft uit genade. Hij wil
alle dingen laten meewerken ten goede voor wie in Hem gelooft. Laten wij in dat vertrouwen gemeente zijn. Gemeente die wil gaan in Zijn weg, onder Zijn leiding, tot Zijn eer.